حتی کلنجار رفتن با آنتن تلوزیون در هوای سرد برفی،

وقتی روبروی پشت بام خانه، پنجره ی اتاق تو باشد؛

دلم میخاست تمام شب انتن لج کند ،

و من، زل بزنم به پنجره ی تاریک اتاقت...

و خواب برفی ات را در رویاهایم تماشا کنم...

پای تو که در میان باشد،همه چیز زیباست...

دنیا یک کوچه بی انتها به دست های ما
به قدم های ما. بدهکار است
حالا که رفته ای تمام کوچه های دنیا بن بستند

حالا بی دلیل نفس میکشم
حالا بی دلیل راه می روم
سال هاست که رفته ای
و حالا بی دلیل قدم هایم کج می شود به سمت خانه تو ..
چه آرزوی محالی ست
وصال تو

ما موازی ترین خطهای عالم بودیم...

#س.میم.سکوت

.

پ.ن: مدتهاست در پی داشتنت پاییزمان را از یاد برده ام...